De erfgoedinstellingen zijn op dit moment onvoldoende in staat de groter wordende vraag naar rijke en geïntegreerde informatie te beantwoorden. De professionals in deze culturele instellingen hebben de maatschappelijke taak toegang te geven tot cultureel erfgoed, maar zij zitten in een spagaat. Aan de ene kant dienen zij de historisch gegroeide eigenheid en uniciteit van de fysieke (en digitale!) collectie te ontwikkelen en te promoten omdat daaraan veelal de identiteit en het bestaansrecht van de instelling wordt ontleend. Aan de andere kant bespeuren zij de groeiende vraag van bezoekers naar een geïntegreerde en rijke toegang tot het cultureel erfgoed, die zich niets aantrekt van institutionele grenzen en gescheiden (digitale) collecties. Het is dit dilemma dat de professional de komende jaren in goede banen moet zien te leiden en waarvoor veranderingen nodig zijn. Het programma Cultuur in Context wil professionals van erfgoedinstellingen meer betrekken bij, en beter uitrusten voor de ontwikkeling van de (digitale) kennisinfrastructuur van de erfgoedsector.

De programmadeelnemers vertegenwoordigen een breed scala van partijen in de cultureel-erfgoedsector. Voor het bewerkstelligen van een beter en groter publieksbereik van cultureel erfgoed hebben de deelnemende partijen drie ambities geformuleerd:

1. Het verder professionaliseren van de huidige professional in culturele instellingen. 
2. De ontwikkeling van een gemeenschappelijke visie op cultureel erfgoed en de ontsluiting daarvan.
3. De versterking van de digitale infrastructuur cultureel erfgoed door grenzen van instituten, collecties en informatiesystemen te overstijgen.

In het kader van de RAAK-aanvraag zijn deze ambities als volgt concreet gemaakt: 1. Het maken van een kenniskaart (een overzicht van kennis, vaardigheden, netwerken, best practices, organisatieregels, aanbevelingen, do’s en don’ts voor de erfgoed professional etc). 2. Doorwerking van de opgedane kennis in het curriculum van de hogeschool. 3. De ontwikkeling van een demonstrator als visualisering voor de professional om een beeld te creëren hoe toegang tot cultureel erfgoed gerealiseerd kan worden. Het proces om tot de demonstrator te komen (reflecteren, keuzes maken, prioriteiten stellen) is daarbij minstens even belangrijk als het uiteindelijke resultaat. 4. De gemeenschappelijke visie wordt ook concreet toegepast in het maken van een begrippenkader (ontologie) rondom het thema ‘openbare vermakelijkheden’ (theater- en filmcultuur). 5. Het creëren van een ‘virtuele collectie openbare vermakelijkheden’ door koppeling van bestaande digitale bestanden bij de diverse programmadeelnemers.

Looptijd: Maart 2007 – Juni 2008